دوست تر از دوست

دوست تر از دوست

مگو شرط دوام دوستی دوری است باور کن
همین یک اشتباه از آشنا بیگانه می سازد

همه ذرات جان پیوسته با دوست
همه اندیشه ام اندیشه اوست
نمی بینم بغیر از دوست اینجا
خدایا این منم. یا اوست اینجا

جامیست که عقل آفرین میزندش
صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش
این کوزه گر دهر چنین جام لطیف
میسازد و باز بر زمین میزندش

تا كی غم آن خورم كه دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پر كن قدح باده، كه معلومم نیست
كاین دم كه فرو برم برآرم یا نه

من بی می ناب زيستن نـتـوانم
بی باده  کشید  بار تن  نـتـوانم
من بنده آن دمم که ســاقی گـوید
يک جام دگر بگیر و من نتوانم